Verhaal voor het slapen gaan

"Lees alsjeblieft nog een verhaal voor." vroeg Bart Balisicum aan zijn moeder.
Moeder klapte het boek dicht en gaf haar zoon een kus voor het slapen gaan.
"Maar dat is geen verhaal."
"Het was een heel kort verhaal."
Natuurlijk was Bart er niet mee eens, hij protesteerde, "Als je geen verhaal voorleest, ga ik ook niet slapen."
Moeder liet hem de bladzijde zien waar het verhaal op stond, wat ze voorgelezen had. Het was een witte, lege, kale bladzijde.
"Maar dat is toch geen verhaal?"
"Jawel hoor en zo droevig dat ze de woorden niet eens hebben opgeschreven."
"Er staat wel een plaatje bij."
"Oh ja?" Moeder was verbaasd. Waar kwam dat plaatje nou weer vandaan.
Op de bladzijde stond een kleine blauwe streep van een pen. Zo'n klein streepje, die moest zich zeker wel heel erg eenzaam voelen op zo'n grote kale vlakte.
Bart was een beetje verlegen en op school speelde hij altijd alleen, alsof niemand begreep dat hij er meer moeite mee had om met andere te praten. Eigenlijk was hij net dat eenzaam streepje.
Er kwam een traan op zijn wangen.
"Is er iets?" vroeg moeder.
"Mag iets om mee te tekenen?"
Moeder gaf haar zoon een potlood.
Bart zette een streep naast de eenzame streep.
"Nou is hij niet meer alleen."
Moeder keek haar zoon met een trotse blik aan. "Nou heb je het verdrietige verhaal een positief einde gegeven." Ze gaf hem een kus.
"Welterusten."
"Welterusten."